زينگول نامه ی نوین - ورسیون ۱.۱

آن چه گذشت

2009-11-21T07:32:00.001+03:30

خوب ، امیدوارم در این مدت نگران ما نشده باشید . ما سرمان با چیز های ناجوری شلوغ بود . باید از مسایلی شروع کنم كه جنبه ی تاریخی دارند كه از آن جمله اند ، حلول یک روح خبیث در کالبد ماه ، قمر حسین قلی خرگوش , و به تبع آن ظهور یک خارپشت خیلی ریز با لهجه ای عجیب... سپس احساس دردهای جسمانی و کوفتگی مدام و در نهایت آشنایی با یک فیل نامریی كه به گفته ی خودش از کنیا به قصد کسب تجربه سراغ ما امده و کمی بعد پدرش معروف به شیاد نایروبی هم به جمع خانواده اضافه شد . ما هنوز از این شوک های وارده خارج نشد بودیم كه برادر کوچک پیشول پلنگ موسوم به پنگول هم كه مدتی در در کوچه های محل ولگردی میکرد ساکن منزل ما شد و ما با مشکل سیر کردن شکم یک بچه گربه ی خیلی فربه كه سیرمونی ندارد هم دست و پنجه نرم میکنیم . ماه هچنان بی وقفه مزخرف میگوید ،برزو تا خر خره میخورد و در حال خلسه هایکو های آبکی میگوید و من سعی می کنم كه به فاجعه ای كه زیر سقف خانه ام در حال شکل گیری است به دیده ی مثبت نگاه کنم . گاهی موفق میشم :

خرگوشک ای دارم كه اسمش ماهه گوشاش درازه و دمبش کوتاهه
همیشه از دستش خندم می گیره تپل مپله و گرد و قلمبه
هیچ وقت نمیذاره دلم بگیره همیشه از دستش خندم میگیره
گاهی زرنگه و گاهی گیج و ویج هر موقع خوشحاله می خوره هویج
این ماه از آسمون اومده پیشم قربون اش می رم و فداشم میشم

گاهی نه :

قمر قمر گود زیلو چغندر چاقالو
حرفاش همه ش جفنگه بگی نگی می شنگه
خنگ و خل و خرفته تو کتابا نوشته

میدونم دارین با خودتون فک میکنین كه بس کن این مزخرفات رو ،ماری گاس چی کار میکنه؟ خیلی پر رو هستین و من باید بگم اصلا به شما چه؟ ولی چون خجالت میکشم این طوری باهاتون حرف بزنم باید بگم كه حالش خیلی خوبه . اینجا نشسته داره خرت خرت بیسکویت می خوره و خورده هاشو وقتی می خواد یه چیزی بگه به همه جا می پاشه. جوراب هاشم لنگه به لنگه پوشیده هر موقع به پاهاش نگاه میکنه خنده اش می گیره و بیسکویت بیشتری رو به بیرون اسپری می کنه . کلان خوبه . حالا برین پی کارتون .

2008-03-18T00:10:00.004+03:30

میگویند وقتی کلام از گفتن باز می ماند ، موسیقی آغاز می شود

راست گفته اند .

پس من هم در اینجا شما را به یک قطعه ی موسیقی مهمان می کنم..... که البته در دست داشتن یک تنبک یا حتا قابلمه در حین خواندن سطور ذیل به شما برای رسیدن به معنای اصلی و جان مطلب کمک خواهد کرد

هوای سبز و آبی................... من می خورم گلابی
یه روز خوب دیگه ............... ببین مگس چی می گه ؟
می گه ویز و ویز وویز ........... تابستون بریم ونیز
ای وای گوشم می خاره .......... بارون باید بباره
تو جاده های خاکی ................ با گربه ی ساواکی
آواز جز بخونیم .................... تو خواب رجز بخونیم
اجق وجق شلخته .................. شیمی آلی سخته
رو قالی خال خالی ................ پوس می گیریم باقالی
دیگه می رم بخوابم ................ اهل حساب کتابم؟
خواب می بینم چه آسان .......... خورش کدو بادمجان

متشکرم

2008-03-17T23:13:00.005+03:30

روی تخت دراز کشیده بودم و یه تیکه شکلات رو مک می زدم و به این آهنگ گوش می دادم :

چقدر عجیبه که
هر موقع خداحافظی می کنیم
ماژورها مینور می شن

به این فکر کردم که چقدر عجیبه که هر وقت ماریگاس سر و کله ش پیدا می شه مینورا ماژور میشن
برزو داشت پنجه ی شکلاتیشو می لیسید و بلند بلند فکر کرد :
بازم این نسناس

برزو و گامگی از پریروز که خدمتکار اونا رو مثل بالش و حوله و لحاف و کتابا مرتب کرده بد خلق شده ن

گامگی : آره . گفتنش برای تو راحته . کسی تا حالا تو رو چیده؟
من : نه خب ، ولی
برزو : ولی نداره . نچیدنت . هیچی نمی دونی . دختر
من : چرا اینقد گنده ش می کنین ؟ در ضمن آقای طغرلی ، این ربطی به دختر بودن من نداره .... خرس
گامگی : با ما یه جوری رفتار شد انگار دو تا عروسکیم . این گنده نیست ؟
برزو : نه . نمی فهمه . دختره چون
من : عزیزانم ، شما واقعن عروسکین
گامگی : برزو؟
برزو : ها ؟
گامگی : راس می گه ؟
برزو : آره ، به نظرم
گامگی : پس چرا حرف می زنیم ؟
برزو : از این سوال خوشم نمی آد
گامگی : خرس خر
برزو : خودتی ... اون شکلاتو بده

راستی یادم رفت بگم ، ماریگاس برگشته . درست وقتی که فکر می کردم دیگه پیداش نمی شه اومد و گفت :
ا... سلام ، پس این جایی
گفتم : ا... تویی ؟ سلام
گفت : آره . شام چی بخوریم ؟
گفتم : بلال
گفت : خب ... برات مربای آلبالو آوردم
گفتم : چه خوب

2007-04-02T03:51:00.000+03:30

نشسته بودم و روی یه کاغذ خط می کشیدم . حوصله م سر رفته بود وفکر می کردم اگه ماریگاس بود خواب دی شبم رو براش تعریف می کردم و اون وسط خواب من خوابش می برد و خواب می دید که براش خوابی رو تعریف می کردم و بیدار می شد و برام تعریف می کرد که خواب دیده که داشتم براش خوابی رو تعریف می کردم
برزو مدیتیشن ش رو تموم کرد و گفت: من بودم توی خوابت ؟
گفتم : نبودی، عزیزم ، نبودی
ب : می خوای به من بگو حالا . من سرم خلبته
می خواستم . گفتم براش
خواب دیدم توی یه زیرزمین پیچ در پیچ می دوم . درای زیادی سر راهم بود همه رو باز می کردم بلکه یه نفر رو پیدا کنم . می دویدم .خیلی تند. زیرزمین سرد بود و تاریک و من می دویدم . صدایی می اومد ولی هیچ کس نبود . دلم می خواست یکی بیاد بهم بگه داری خواب می بینی
ب : داری خواب می بینی

خیلی برزو رو دوس دارم . خیلی

ّ

2007-03-23T04:24:00.000+03:30

من : آدما چیزای اجق وجقی هستن .همه ی تلاششونو می کنن که یه نفر دیگه رو درب و داغون کنن . وقتی که عملیات با موفقیت انجام شد ، عمیقن متاسف می شن .افسردگی می گیرن . گریه و زاری می کنن
برزو : موافقم
من :آه ای برزو ، تنها نیاز ازلی و ابدی من تا ئید نوچ و چسبناک تو بوده و هست و خواهد بود ، برزو

می گفتم ،ابته موضوع قبلی تموم شد . یه جیز دیگه . ماریگاس هفته ی پیش مرد . قبل از مردنش با اصرار ازش قول گرفتم که قبل از اینکه به شکل یه آدم دیگه دوباره دنیا بیاد ، یه بوته ی کوچیک بادمجون بشه . زیر بار نمی رفت . گذاشتم دفترجه ی خاطرات دوازده سالگی مو بخونه تا بالاخره راضی شد

امروز ظهر ناهار خورشت بادمجون داشتیم . با گوجه و غوره و ریحون

هر موقع خدافظي مي كنيم،يه كوچولو مي ميرم

2006-10-19T00:32:00.000+03:30

چند روزه كه گم شدم، ولي تازه يكي دو ساعته فهميدم
قرار بود ماريگاس كه رفت، منم برم و پيداش كنم. چند روز بعد با برزو سر ميز صبحونه نشسته بوديم. برزو اخم كرده بود و با چلپ و چلوپ زياد شير و كورن فلكس مي خورد و من فك مي كردم يه كار نيمه تموم دارم. سرشو از رو كاسه بنلد كرد گفت:ها؟گفتم هيچي.بخور.
رفتم كفشامو پوشيدم و به برزو گفتم:زود ميام.گفت:هممم.رفتم.
يكي دو ساعت پيش يادم اومد كه يادمون رفته قراري چيزي جايي بذاريم.
من گم شدم و دوباره ماريگاس رو گم كردم.مي دونستم يه جاي كار مي لنگه.نمي دونستم كجاش.الان مي دونم.خوشحال نيستم.
بايد برگردم خونه كاسه ي شير برزو رو بذارم تو ظرفشويي.هميشه يادش مي ره

2006-09-07T13:03:00.000+03:30

خوب ، مي تونم مث آدمايي كه به نظر مياد ميدونن راجع به چي حرف ميزنن يه چيزايي بگم.
هميشه فك مي كردم اين اتفاق خوبيه، ولي الان به نظر معمولي مياد. مث ماليدن پنير روي نون بربري. بگذريم. ماريگاس رفت. ديروز با هم چمدونشو بستيم. با دقت شلوار پيژامه شو تا كردم و جوراباشو گوله كردم و توي چمدون انداختم. ماريگاس نشسته بود و ته ديگ مي خورد و منو نگاه مي كرد. دهنش كه خالي شد گفت: كسي ندونه فك مي كنه تو داري منو مي ندازي بيرون.
گفتم:همه مي دونن .
گفت:آها.خيالش راحت شد و يه تيكه ديگه ته ديگ از تو قابلمه برداشت. بهش گفتم كه از اين به بعد يادش باشه وقتي باد مي آد كلاهشو بر نداره كه موهاش به هم نريزه. گفت احتمالن يادش مي مونه. خيالم راحت شد. بعد نشستيم روي چمدون تا درش بسته شد. يه كم فك كرديم ببينيم چي بايد گفت. من گفتم:خيله خوب. ماريگاس گفت: قبل خواب آب ماهيو عوض مي كني؟ گفتم: گمون نكنم . بعد رفت

2006-04-02T16:51:00.000+03:30

ديروز با ماريگاس حرفم شد. توي اون حالت افسردگي عميق و دردناك چند بيتي شعر سرودم كه التهابات روحي و زخم هاي دلم رو بيان مي كنه

وقتي كه آفتاب مي شه .... قورباغه بي خواب مي شه
مي گم بهش ماريگاس .... مردك شاد نسناس
بپر توي خيابون .... با نيش باز و خندون
ببين كيا مي شنگن .... دمبال پاره سنگن
اگه زبروزرنگي .... بشين روي نارنگي
دنيا گلستون مي شه .... فلسفه آسون مي شه
خوب ديگه شعر تمومه .... فرنگيس تو حمومه
اين پرتقال چار قاچ .... مي كندت دو تا ماچ

بازگشت سر به زیر وخاموش ماریگاس به سرزمین ارغوانی

2006-03-29T16:07:00.000+03:30

همونطور كه مشخص شد ماریگاس برگشته و فضای خشك و خالی اینجا رو دستخوش تغییراتی كرده .اینكه ماریگاس دقیقن كیه خیلی مهم نیست و من هم راجع بهش چیزی نمی گم.كسی هم نمی پرسه. نكاتی كه قراره راجع بهش حرف زده بشه بدین شرح هستند:
اول اینكه ماریگاس شرور نیست و ربطی به مهمون قبلی نداره وكاملن یه غیر قنطورسی به حساب می آد.
دوم اینكه با همه ی این اوصاف همه چپ چپ نگاهش می كنن و توی دل از خدا براش مصیبت طلب می كنن.
سومین نكته اینه كه ماریگاس همونطور كه از اسمش هم كمابیش معلومه ابروهای قشنگی داره
و اماچهارمین و روشنگرترین نكته :من از لحظه ی ورودش عاشقش شدم . زیاد نباید بهش فكر كرد ولی بی اهمیت هم نیست. بچه هام پیش بینی میكنن كه به زودی باتازه وارد نا پدید می شم و چندان خوشحال نیستن. همه غیر سام كامگی كه امیدواره یه جوری، یه وقتی ماریگاس به فرزندی قبولش كنه .هنوز وقتی اسم حام می آد چند ثانیه ای متشنج می شه به هر حال....ماریگاس اینجا پیش ماست.اگه احیانن نگرانش بودین دیگه خیالتون راحت باشه كه جاش تا اطلاع ثانوی خوبه.

2005-09-08T00:14:00.000+04:30

روزهای سخت سپری شدند...یا حداقل فعلن اینطور به نظر می آد. ما می تونیم که شب ها رو به خواب و روز ها رو به بیداری بگذرونیم. می تونیم آب بنوشیم بدون اینکه شک داشته باشیم که کسی توی بطری شاشیده( عین واقعیته) ، ما می تونیم که لحظاتی از روز رو در سکوت بگذرونیم و هیچ پیرمرد خنکی ناگهان فریاد کشان روی سرمون سقوط نکنه ، همه تا اطلاع ثانوی از زندگی لذت می برند....حام امروز صبح در میان شادی و شعف عمومی ما رو به قصد قنطورس ترک کرد و متاسفانه قول داد که خیلی زود برگرده . میون همه ی ما شور و شوق سامگامگی که از وقتی چشمش به پدرش افتاده بود دچار سوء تغذیه شده بود چیز دیگه ایه

[نه]

2005-02-27T08:47:00.000+03:30

انگار عصر بود .تازه از خواب بیدار شده بودم . نسیم می وزید و پرده ی توری نوک انگشتای پای راستم رو که به سمتش دراز شده بود قلقلک می داد. من کیف می کردم و پای چپم حسودی ... آرامش در تک تک مولکولهای زندگی جا خوش کرده بود
نمی تونستم به خاطر بیارم که چه مدته خوابیده م . فقط یادم افتاد که " حام گامگی" رو بردم توی انباری، یه لنگه جوراب زرد چپوندم توی دهنش ، طناب پیچش کردم به یه صندلی ، سر کچلشو بوسیدم و اومدم بالا. دستمو شستم ، انگشتمو کردم توی قوطی خامه ، چشمامو بستم ، مکیدمش ، چشمامو باز کردم ، اومدم اینجا کنار پنجره دراز کشیدم ، دوباره چشمامو بستم . خوابیدم

آرامش - در - تک تک - مولکولهای - زندگی - جا خوش کرده

[هشت]

2005-02-18T03:34:00.000+03:30

متاسفانه پدرشم مث خودش ید طولایی در خرابکاری داره و اسم فعالیت های بی حاصل نابود گرانه شو می ذاره تجلی" نبوغ ناب قنطورسی "
باید اعتراف کنم که فعالیتش برای یه پیرمرد 300-400 ساله که تازه از جنگ اتمی جون به در برده خیلی زیاده و کسی نیست که از دستش ذله نشده باشه. تنها کسی که از بودنش بین ما خوشحال بود و اصلن همه ی این فتنه زیر سر اون بود هم دیگه امیدشو از دست داده .ماه دندون تیز کرده بود که برای دلبری از شخصی نامعلوم از حام گامگی اصطلاحات ادبی رایج قبل از جنگ قنطورس رو یاد بگیره .ولی ادبیات هم یکی از هزاران زمینه ایه که حام هیچ سررشته ای ازشون نداره. خودش ادعا می کنه که رشته ی تخصصیش جنگ آوری و هنر فرماندهی در شرایط خاص ، بر مبنای " ن-ن-قٍ". که اونم هیچ وقت به صورت عملی تجربه نکرده چون در هزاره ی اخیر شرایط جنگی قنطورس همیشه عادی بوده
ما ، خانوادگی داریم به شدت به ایده ی تغییر محل زندگی می اندیشیم

...

2004-12-27T15:55:00.000+03:30

دوان دوان
روی زمین ِخیسِ سرد
پا می گذاشتم
قلبم
گوش هایم
هوشم را
میان کلماتش می لغزاندم وپیش می رفتم
تندتر
وتندتر
وپیش می رفتم

عادت بود که سربرگرداند
نگاهش کرد
همان جا ایستاده بود
سخت و سیاه وشوخ

پلک زدم

همان جا ایستاده بود

پلک زد
پلک زد

پلک زد

گلوله ای میان سینه ام نشاند

ولی
قاصدکی
ناگهان
میان زمین و آسمان
چشمانم را دزدید

و فراموش کردم بمیرم

[هفت]

2004-12-25T14:54:00.001+03:30

شاید وجود و ادامه ی حضور ما در این دنیا ، سرچشمه ی مفهومی باشد که به ابدیت معروف است .ابدیتی که کسی نمی داند و نخواهد دانست که به راستی چیست . چرا که بشر تنها قادر به درک لحظه ها و نمونه های کوچکی از آن است. از جمله ما ، که از زمان سقوط پیروزمندانه ی "حام"، هر روز بیشتر به این نتیجه می رسیم که وجودش در بین ما ابدی ست
دیگه برای همه روشن شده که پدر گامگی عزیز ما به دعوت ماه از قنطورس به زمین اومده و جا خوش کرده .انگیزه ی اصلی ماه از این حرکت زیاد شفاف نیست ، ولی قابل قبول ترین نظریه تا این لحظه توسط دایی برزو جان ارایه شده که پژوهش روی"فرهنگ و زبان عامه ی قنطورسی پیش از جنگ" توسط بانو قمر حسین قلی خرگوش(ماه)است

[ادامه دارد]

[شش]

2004-12-11T23:08:00.000+03:30

محو تماشای اون "چیز" عجیب و تا حدی خنده دار بودم که گل منگلی های روش برام شدیدن آشنا بودن . یه دفه بطری آب به شدت توی کیفم تکون خورد و همزمان یه نفر از بیرون به پنجره ی ماشین زد. بطریه این دفه یه تکون جانانه خورد و زیپ کیفم در مقابل چشمای گرد شده م تا نصفه باز شد و اول یه جفت گوش سفید و سپس یه کون گنده ازش بیرون اومد. فکر کردم چه جالب ،این بطریه چقد شبیه ماهه...که پرید بیرون، پنجره ی ماشین رو کشید پایین و گفت :شیلاااام همو !! خوبیییییی؟؟؟؟ژود اومدی! میواظب خِدِت بودیییییی؟؟؟؟واااای!!! و پشت بندش ماچ و بوسه ای که بیا و ببین
از دیدن فردی که بطری- ماه ، عمو نامیده بود یه جیغ کوچیک کشیدم و بلافاصله شناختمش
" حام گامگی قنطورسی" کسی نیست که به این سادگیا از یاد کسی بره

[ادامه دارد ]

[پنج]

2004-12-01T11:43:00.000+03:30

اتوبان واقعن شلوغ بود
داشتم سعی می کردم که به عنوان اولین موضوع یک روز جدید به معضل ترافیک شهر تهران فکر کنم. ولی هرچه بیشتر سعی می کردم بیشتر متوجه می شدم که دارم یواشکی به بسته های پاستیل ترش خوشمزه فکر می کنم و تصمیم می گیرم از بقالی سر خیابون شرکت یکی که قرمزاش بیشتره رو سوا کنم و بخرم و .....به به

آب دهنم که جمع شده بود رو قورت می دادم ک صدای وحشتناک سقوط چیزی در فاصله ی نزدیک تجزیه و تحلیل های ذهنیم رومغشوش کرد و پشت بندش صدای یه موسیقی کرال مدرن - نوشته شده برای هفت الی یازده سوپرانو، آکاپللا - فضای خاک آلود اتوبان روپر کرد. طوری که حتا راننده هایی که وقتی نمی نونن گاز بدن بوق می زنن هم دست از بوق زدن کشیدن.(حدس من اینه که به علت مماسی اصوات به آستانه ی دردناکی ترجیح دادن دستاشونو به جای بوق روی گوشاشون بذارن). گرد و خاک زیادی بلند شده بود نمی شد جایی رو دید
در اون لحظه فکر می کردم که چه طوری می تونم چیزایی که می بینم رو به معده ی سنگین ربط بدم که یه نکته ی جدید باعث شد که فکر کردن رو تافرصت بعدی به تعویق بندازم

گرد و خاک رفته رفته کم شده بود و می شد از وسطش یه شیئ خیلی بزرگ بنفش رنگ اجق وجق رو تشخیص داد که عرض اتوبان رو کاملن پوشونده بود

(ادامه دارد)

[چهار]

2004-11-26T14:15:00.000+03:30

دیرم شده بود . فکر کردم بهتره قبل از این که سوار تاکسی بشم ، تکلیفم رو با چیزی/کسی که توی کیفم هست روشن کنم وبعد با خیال آسوده زندگی روزمره مو ادامه بدم . آدم بهتره وقتی نمی دونه توی کیفش چیه به زندگی روزمره ش ادامه نده. مثلن توی تاکسی اگه آدم مجبور شه از دست چیزی/کسی توی کیفش دربره زیاد راحت نیست.چون نشسته دویدن سخته و فرضن اگر هم آدم موفق شه جای کافی نیست
در کیفمو باز کردم. یه بطری نصفه آب معدنی توی کیفم بود .حرکت های مختصر بدن من که احتمالن به دلیل خنکای ناخوشایند صبح گاهی بود به دسته ی کیفم و آن گاه به این بطری منتقل شده ، سبب می شدند که آب از یک سر بطری ، به سوی مخالف برخورد کرده وموجب ایجاد توهم حرکت شوند
همون لحظه یه تصمیم بزرگ گرفتم.این که شب سبک میل کنم و زودتر بخوابم که دیگه یه تکون کوچیک آب همه ی عقل سلیمم رو زیر سؤال نبره. لحظه ی باشکوهی بود
بالاخره تاکسی اومد. با اندوه فکر کردم که امروزم دیر می رسم. مخصوصن که چند دقیقه ای می شد که عبورومرور خودروها در اتوبان تقریبن متوقف شده بود.لعنت به این ترافیک

[ادامه دارد]

[سه]

2004-11-24T22:29:00.000+03:30

آروم گفتم : ماه؟ هون گنده؟جواب بده. تویی؟
آروم گفت : آیم هُم هامان
آروم گفتم: چطور؟ تو کیفم بودی که
آروم گفت: هنداختیم بیرون . حالا می ذاری بخوابم؟؟ وااااای

با اینکه این مکالمه از دیدگاه استتیک بی تردید فاقد ارزش شناخته می شه ، ولی از نظراستتیستیک نکات قابل تآملی رو روشن می کنه

( یهو هوس استیک کردم ، عجیبه )

(ادامه دارد)

[دو]

2004-11-22T20:15:00.000+03:30

پریروز ماه رو گذاشته بودم توی کیفم که تمرینمون رو ببینه . ولی...به دو دلیل نمی تونست اون باشه
یک - تکون خوردن فرد مورد بحث محاله . مختصری هپروتی بودن ذاتی باعث نمی شه که اتفاقای غیر ممکن بیفته. مگه این که وضع روح و روان من خیلی به هم ریخته باشه، که لازمه صادقانه و به دور از هر گونه خود پسندی اعلام کنم که اصلن این طور فکر نمی کنم
دو - سوژه هرگز دز عمرش به این زودی از خواب بیدار نشده . توی خوابم غلت و اینا نمی زنه
پس...خیالالتی شدم . نیمه خواب و نیمه بیدار بودن مشکلات زیادی داره . یکی دیگه ش این که یادم رفته بود در اون صبح خنک پاییزی برای چه کاری کنار اتوبان وایساده م و با جدیت مشغول شمردن ماشین های قرمزی شدم که در مسیر شرق به غرب اتوبان صدر در حرکت بودن. ماشین قرمز سیزدهمی که در ساعت هفت و چهل دقیقه ی بامداد از جلوم گذشت ، یه چیزی توی کیفم وول خورد

(ادامه دارد)

[یک]

2004-11-20T18:13:00.001+03:30

ساعت هفت و سی و چار دقیقه ی صبح بود که یه چیزی توی کیفم تکون خورد . یه رب بود که کنار اتوبان منتظر تاکسی بودم و با نا باوری به لحافم که کنار شوفاژ از همیشه گرم و نرم تر می شه فکر می کردم که یه چیزی توی کیفم وول خورد
فکر کردم حالا چرا صبح به این زودی یه چیزی تصمیم گرفته توی کیفم وول بزنه؟ جوابی براش نداشتم
سعی کردم حدس بزنم چیه . سوسک موسک نمی تونست باشه . تکونش بیشتر از این حرفا بود . مثل یه گنجشکی ، موشی ، خرگوشی، چیزی........ خرگوش؟؟
SHIT

(ادامه دارد)

Adaggio

2004-11-06T17:15:00.000+03:30

لا به لای هم سفر های فلزی
من
من
من
گرگی پیرم
که در بدن دخترکی
دخترکی
دخترکی خیالاتی
جا
خوش
کرده ام
تپش ها و نفس ها
مثل زخمی کهنه
در برف
در برف
و بوران
و دربرف و بوران
وقتی که یقه ی کت ها را بالا می زنند و می گریزند
می ایستد
می آه کشد
علامتی ست شاید
یا که سلامی به واقعه ای زود هنگام
نگاهی
جویدن گوشه ی لبی
به معجزه ی ماندگاری در
در
در این
در این ترافیک
ترافیک ابدی
ابدی
ابدی

کسی منو صدا زد؟

2004-10-26T22:54:00.000+03:30

یه بار بچه که بودم ، سه یا چار ساله ، رفته بودیم تولد بچه ی یکی از فامیلامون . از اون تولدای مزخرف که همه آدم بزرگن ، غلغله ای بود . یادم نیست که قبل از این چیزی که می خام بگم چه اتفاقایی افتاده بود . ولی مهم نیست ، چون چیزی که می خام بگم رو یادمه .
موقع کیک بریدن ، یه خانمی که نمی شناختم منو نشوند پهلوی خودش و دستشو انداخت گردنم . در واقع اگه آدم دختر بچه ای باشه گرد و قلمبه ، همچین واقعه ای براش عجیب نیست .خیلی دلم می خواست پاشم برم پیش مامایی ولی بعد از اون همه قربون صدقه ای که ازم رفته بود روم نمی شد دستشو بزنم کنارو پاشم .گرچه خیلی زود مشغول حرف زدن با بغل دستیش شد و من و دستش روکه محکم دور گردنم بود به کل یادش رفت
جایی که توش بودیم خیلی بزرگ بود آدما دور تا دورش نشسته بودن ردیف .(شاید اتاقه چندان بزرگ هم نبود ولی اون موقع ،در سایز سه ساله این طور به نظر می اومد) یه نفر شروع کرد کیک بریدن و یه زن از یه سر بشقابای کیک رو تقسیم می کرد . از اون تیپ زنا بود که تو سفره های زنونه هی وسط سفره راه می رن و پاشونو با جورابای نازک مشکی به سبزی خوردن و نون سنگک و کاسه ی آش رشته می مالن
آروم آروم و با کلی قر کیکا رو می داد دست مهمونا . خیلی مونده بود که به من برسه و دهنم حسابی آب افتاده بود . تا اونجایی که حلقه ی دست خانومه دور گردنم اجازه می داد دور و برو نگاهکردم که ببینم مامایی کجاس . شاید نوبت اون زودتر بودو منو صدا می کرد پیش خودش . ندیدمش . همیشه از این که بین یه سری آدم باشه که همه یه کارو می کنن که یه نفر دیگه غیر خودش برنامه شو ریخته در میره .حتی اگه اون کار منتظر موندن توی نوبت کیک خوردن تو جشن تولد باشه. یا اصلن کیک نمی خوره یا یه جوری غیر بقیه می خوره. مثلن می ره توی یه اتاقی ، که از یکی از پیرزنای فامیل طرز تهیه ی یه جور غذا که هیچ وقت نه درست کرده نه در آینده ی دور ونزدیک درست خواهد کرد رو می پرسه و به یه نفر که داره رد می شه و می پرسه کیک نمی خورین می گه نه اون جا شلوغه بعد اون کسی که پرسیده میره بدو بدو براش می بره توی اون اتاقه.اون موقع هم تعجب نکردم که ندیدمش
خانمه که دستش دور گردنم بود بفهمی نفهمی تپل مپل بود و زیر سنگینی دستش کم کم کج شده بودم و خجالت می کشیدم زیاد وول بزنم و آب دهنمو که داشت سرازیر می شد قورت بدم. دیدم که آقایی که دو سه نفر اون ور تراز ما بود کیک داره و پایین سیبیلش خامه ای شده. خوش حال شدم که کیک تموم نمی شه و به همه می رسه . دو تا بشقاب بعدی رو که آورد به خانم کناری من و دوستش که باهم حرف می زدن داد و خانمه بالاخره دستش رو از روی شونه ی من بر داشت . آزاد شده بودم ولی بلند نشدم که نوبتمو از دست ندم .کیکه سفید بود با از این گلا که یه کم احتمالن مزه ی شمع می داد. خانمه باز اومد با دو تا بشقاب . منو نگاه کرد و رد شد و به دو نفری که بعد ازمن بودن کیک داد . فکر کردم حتمن کوچیک بوده الان میره یه تیکه ی بزرگ برای من می اره . ولی خبری نشد. خانم کناریم آروم آروم کیک می خورد.می تونستم مامایی روپیدا کنم وبگم به من کیک ندادن ولی از فکر این که مامایی بره بگه که به من کیک ندادن وبعد که همه کیکاشونو تموم کرده بودن بشینم کیک بخورم و همه نگام کنن و بگن آخی این کیک نداشته، با اینکه بچه خیلی منتظر بود ولی بهش کیک ندادن و آبروم بره ، پشیمون شدم و آروم طوری که کسی نفهمه پا شدم و رفتم توی اتاقی که خانما مانتو وروسریاشونو گذاشته بودن ، پشت پرده قایم شدم . ایتجا توی این اتاق یه کاری داشتم و این قدر سرم شلوغ بود که نفهمیدم همه اون بیرون دارن کیک می خورن و خامه هاشو از رو لباشون می لیسن . شایدم چند بار اومدن برام کیک آوردن ولی چون من این پشت بودم ندیدنم و رفتن و کلی هم ناراحت شدن که منو پیدا نکردن . طفلکیا

2004-10-18T01:43:00.000+03:30

دیروز ماه یه چیز توپ گفت . برزو طبق معمول اسم بابای کاتسویوری رو یادش نمی اومد و داشت هذیون می گفت . در همین حین گفت : کینگ کنگ؟ گفتم آره ، خودشه . قراره به زودی کینگ کنگ بیاد تو رو بخوره از شرت خلاص شم . گفت : بعله؟ کینگ کنگ می اد؟ ماه گفت: هینگ کنگ؟ وااااااااای. هم چین گفت انگار تو زنده گیش همیشه با کینگ کنگ دست و پنجه نرم کرده ، حالا که دیگه فکر می کرده روزهای آسایش فرا رسیده ناگهان متوجه شده که این کینگ کنگ دست بردار نیست . بازم قراره مزاحم شه . هر کی هر چی می خواد بگه. این ماه حرف نداره
Realy,realy

2004-10-18T01:12:00.000+03:30

شاید خیلی چیزا با بزرگ شدن آدم چندان عوض نشه ، ولی یه چیزایی قطعن می شه . من در واقع مدتیه که یه مشکل بزرگ دارم (در مورد اندازه ی مشکل چندان اصراری ندارم ولی مشکل مشکله دیگه) مسئله از این قراره که مدتی بود وقتی از کنار درختا و گل و گیاها رد می شدم یه احساس بدی بهم دست می داد ، از اون احساسا که آدم دلش می خواد زود در بره ، یه جایی قایم بشه. مدتی بهش توجه نمی کردم و حد اکثر یه جایی برای مدت خیلی کوتاه قایم می شدم . دیروز یهو دیدم مث که دارم خجالت می کشم . فکرشو بکن . آدم از درخت خجالت بکشه ، افتضاح . رفتم تو بحرشو دیدم دقیقن خجالت نیست ، در واقع مثل احساس آدم به کسیه که مثلن آدم باهاش قهره ، یا که قهر نیست ولی از مدتی پیش سلام علیک آدم باهاش قطع شده (تقصیر اونم نبوده ، زینگول ویرش گرفته بوده فقط ) و ناگهان طرفو تو مهمونی ببینی ، یا تو سینما بیاد کنارت بشینه . همچین چیزی .من در واقع قسمت عمده ای از بچه گیمو با درختا و سایر موجودات ریشه دار گذروندم و باید بگم که بهترین و لذت بخش ترین روزای عمرم همون روزا بودن که زیر آفتاب داغ تابستون تنهایی توی حیاط خونمون می پلکیدم و با رفقای سبزم گپ می زدم و مثلن برگ درخت برام یه مسئله ی بدیهی بود .می دونستم اگه دست بکشم روش چه حسی داره ، اگه بوش کنم چه بویی می ده ، دقیقن مثل دوستی که همه ی جیک و پیکشو می دونی ، ولی باهاش قهری . به هر حال هر دو می دونین که خیلی چیزا راجع به هم می دونین ، چه دوست باشین چه نه. شاید همین مسئله س که ادم احساس بدی بهش دست می ده و دلش می خواد در بره . باید راجع بهش باز فک کنم

2004-10-08T01:53:00.000+03:30

تمام زنده گی ما یه سری سوء تفاهمه
.
هم دیگه رو دوست داریم
از هم دیگه بد مون می آ د
گشنمونه
خوابمون می آد
آب می خوایم
شعر می گیم
جوراب پا می کنیم
بر می گردیم ببینیم کی صدامون کرده
منتظر می شیم
ذوق می کنیم
حسودی می کنیم
وقتی برف می آد دستمونو از پنجره می بریم بیرون
زیر میز با پا دنبال لنگه دمپایی می گردیم
دلمون تنگ می شه ، گاهي زیاد
لیز می خوریم
به گربه ها دست می زنیم
به خاطر می آریم
فراموش می کنیم
آب خربزه رو از دور دهن می لیسیم
ساعت کوک می کنیم
دروغ می گیم
بو می کشیم
زمین می خوریم
حرف می زنیم
گریه مي کنیم
اسمارتیزای قرمزو سوا می کنیم
باور می کنیم
رویا می بینیم

2004-09-28T01:34:00.000+03:30

کی گفته که زندگی بد چیزیه؟ البته هر کی گفته لابد یه چیزی می دونسته.....ولی به نظر من اونقدام بد نیست

2004-09-02T13:09:00.000+04:30

من باید بگم که یه وقتی، طرفدار پروپا قرص یه آدمی بودم که الان مدت کوتاهیه که دیگه مرده.
خوب به قول معروف مرده که مرده،حالا ما چی کار کنیم که مرده؟ ونکته ی اصلی در همین جا بر ملا می شه که من چرا از این مسأله احساس گناه می کنم؟اصلن به من چه مربوط؟
یه وقتی این آدم جزو قهرمانای زندگیم بود، خل بازیاشوبد جور دوست داشتم .
نمی دونم چی شد؟کسی زیر آبشو زد؟خودم روشنفکرو گه شدم؟
وقتی شنیدم مرده،چیزی که ناراحتم کرد مردنش نبود،در واقع زیاد نبود چون کسی که خودشو بکشه( و بمیره! ) قطعن آدم خوشبختی نبوده و این بده
چیزی که باعث شد احساس گناه ملعون به سراغم بیاد،این بود که دیدم هنوز اون شعرا رو حفظم و وجودش توی نا خود آگاه من جریان داره و من به یه دلیل نا معلوم حتا نوشته هاشم از توی کتاب خونه م به یه جایی که دیده نشن تبعید کرده بودم.

این اتفاق باعث شد که یه قسمتی از "من"سال های گذشتم به یادم بیاد و از این چیزی که الان شدم یا شاید فقط سعی می کنم باشم شگفت زده بشم

2004-08-07T09:10:00.000+04:30

صبحه. از اون هواهای خوب و این البته چندان نکته ی مهمی توی زندگی من نیست. من همچنان گیجم و فرقی نداره که هوا سرد و یخ بندون باشه و تا مغز استخون آدم خنک شه یا آفتاب مغزو بخار کنه. تو خیلی چیزا فرق داره ها.ولی این یه قلم نه

2004-08-04T13:25:00.000+04:30

هممم ....زمونه يي شده

and noooow...the end in neaaar..and so i faaace .....the final curtaiiiin
my frieeend i see it cleaaar .....i state my caaase....to which i'm certaiiin
I've liiiived .....a life that's fuuuull
I've traveled eeeach..... and ev'ry highwaaaay
And moooore....much more than thiiiiiis
I diiid iiiit myyy waaaaay

اين آهنگو براي اين نوشتم که داشتم به لحظه هاي منحصر به فرد آدما فکر مي کردم.شايد آدم سال ها کسي رو بشناسه ولي هيچ وقت لحظه ي اون آ دم رو نديده باشه ولي توي فقط چند دقيقه توي يه آدم ديگه ببيندش وپيداش کنه...اون موقس که بد ميشه وهيچ وقت نميشه فراموشش کرد
فراموشي را بستاييم چرا که انسان را پس از مرگ عزيزترين دوست زنده نگه مي دارد
و فراموشي را با منفورترين نفرت ها بياميزيم
چرا که انسان دوستانش را فراموش مي کند
, و رنگ مهربان نگاه يک ره گذر را.
آن را هم فراموش مي کند.
*اصولان انسان اگر اراده کند مي تواند بسی چرند بشود

2004-04-29T02:26:00.000+04:30

زينگول بدينوسيله مي نويسد.باشد که اين فعل نکو مستدام گردود

2004-04-28T23:48:00.000+04:30

زينگول اين جاس